ਗਿਆਰਾਂ ਚੁਰਾਸੀ-Anti-Sikh Massacre 1984

ਸੁੱਖਣਾਂ

ਭੋਜ-ਪੱਤਰ ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਕੋਕ ਸ਼ਾਸਤਰ

ਬੀਤੀਆਂ

ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੂੰ ਮੁੜੇਂਗਾ

ਪੀੜ ਮਜਾਜਣ

ਚੰਦ,ਕਿਸ਼ਤੀ ਤੇ ਦਰਿਆ

ਕਸ਼ਿਸ਼

ਸਾਂਝ

ਮੈਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ

ਤੂੰ ਕਵਿਤਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀ.....

ਆਪਣਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖੀਂ

ਕਣਕਵੰਨੀ

ਸਿਫ਼ਰ

ਮੈਂ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹਾਂ

ਰੂਹ ਦਾ ਮੇਚਾ

ਅੱਥਰੂ

ਸਿਰਨਾਵਾਂ ਇੱਕ ਸਲ੍ਹਾਬਿਆ

ਵਿਰਲਾਂ

ਚੁੱਪ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ

ਇਮਰੋਜ਼

ਹਰ ਵਾਰ
ਸੇਜ ਤੇ ਸਿਲਵਟਾਂ
ਨਹੀਂ ਭਰਦੀਆਂ
ਵਸਲ ਦਾ ਹੁੰਗਾਰਾ
ਇਕੱਲ ਦੇ ਉੱਸਲ਼ਵੱਟੇ ਵੀ
ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਨੇ
ਨਿਸ਼ਾਨ ਅਕਸਰ
ਕਮਲੀਏ !
ਪੀੜਾਂ ਵੀ ਕਦੇ
ਮੁਕਦੀਆਂ ਨੇ
ਜੰਮ-ਜੰਮ ਮਰੀਆਂ
ਮਰ-ਮਰ ਜੰਮੀਆਂ
ਪੱਟ-ਪੱਟ ਸਿੱਟੀਆਂ
ਖ਼ੱਬਲ਼ ਵਾਗੂੰ
ਮੁੜ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸੁਰਜੀਤ
ਜੇ ਗਈ ਜੰਗਾਲੀ
ਕਾਚੀ ਪਿੰਡੀ
ਤਾਂ
ਸੁੰਨ-ਮੰਡਲ ਚੋਂ
ਨਿਕਲ ਕੇ
ਆ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਕਰੀਏ
ਸਿਕਲਗਰੀ
ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ
ਲਿਬੜੀ ਰਹਿਣ ਦੇ
ਚੱਲ ਹੁਣ
ਧੋਅ ਲਈਏ
ਇਮਰੋਜ਼

ਲੋਹਗੜ੍ਹ

ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿਉ
ਇਲਜ਼ਾਮਾਂ ਦੇ ਸਾਫੇ
ਮੱਥੇ ‘ਚ ਗੱਡੋ ਮੇਰੇ
ਝੁਕ ਗਏ ਝੰਡੇ
ਭਾਵੇਂ ਧੁੱਨੀ ਮੇਰੀ
ਵਿੰਨ੍ਹ ਦਿਉ
ਨਫ਼ਰਤ ਦੇ ਵਾਣਾਂ ਨਾਲ਼
ਲੋਕਾਈ ਦੇ ਆਪ ਹੁਦਰੇ ਵਾਰਸੋ
ਤੁਸੀਂ
ਭੀੜਾਂ ਦਾ ਧਰਮ
ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਰਹੇ
ਪਰ,ਪੀੜਾਂ ਦਾ ਮਰਮ
ਨਾ ਜਾਣ ਸਕੇ
ਮੇਰੇ ਵਾਕਣ ਤੁਸੀਂ
ਤੁਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਨੰਗੇ ਪੈਰੀਂ
ਮੈਨੂੰ ਬਾਹਰੋਂ
ਬੇਸ਼ੱਕ ਘੜ ਦਿਉ
ਲਾਉਣ ਲਈ ਮੇਰੇ
ਅੰਦਰਘਾਤ
ਤੁਸੀਂ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਦਾ ਲੋਹਗੜ੍ਹ
ਤੁਸੀਂ ਆਪੇ ਆਪਣੀ
ਲੰਕਾ ਸਾੜੀ
ਮੇਰਾ ਤਾਂ
ਪਵਨ-ਪੁੱਤ ਵੀ
ਅਜੇ ਨਿਆਣਾਂ ਹੈ

ਲੋਕ-ਪਚਾਰਾ

ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਕਰੀ ‘ਤੇ
ਸੁਰਖ਼ ਦੰਦਾਸਿਆਂ ਦਾ
ਲਿੱਪਣ
ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸੁਰਮਈ ਆਥਣ ਤੇ
ਚਟਕ ਚਾਨਣੀਂ ਦੀ
ਚਿਲਮਣ
ਉੱਚੜੇ ਪਿੰਡੇ ਤੇ
ਪਾਟ ਪਟੰਬਰਾਂ ਦਾ
ਓਢਣ
ਫਿਕੜੇ ਹਾਸਿਆਂ ਤੇ
ਦੂਧੀਆ ਦੰਦਰਾਲ਼ ਦਾ
ਵਲ਼ਗਣ
ਕੁਸੈਲ਼ੀ ਜੀਭ ਤੇ
ਖੋਖਲੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ
ਮਿਠੱਤਣ
ਬੱਸ ਹੋਰ ਨਹੀਂ
ਕਰ ਸਕਦੀ
ਲੋਕ ਪਚਾਰਾ
ਆਪਾ ਹੋ ਰਿਹਾ
ਅਗੋਚਰ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੁੰਦੀ ਹਾਂ
ਆਵਰਣ ਤੋਂ ਮੁਨਕਰ

ਉਡਾਰੀ

ਜੇ ਕੂੜ ਆਖਾਂ ਤਾਂ
ਹਿਰਦਾ ਰੁਦਨ ਕਰੇ
ਗੁਆ ਨਾ ਦੇਵਾਂ ਤੈਨੂੰ
ਜੇ ਸਚਿਆਰਾ ਹੋਵਾਂ
ਹੋਰ ਨਾ ਫਰੋਲ਼
ਮਨ ਦੀਆਂ ਤਹਿਆਂ
ਕਦੇ ਫੇਰ ਪਾਵਾਂਗੇ
ਛੱਡ ਚੱਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ
ਹੁਣ ਐਨੀ ਕੁ ਰਹੀ ਹੈ
ਬਾਤ ਬਾਕੀ
ਹੁਣ ਐਨੀ ਕੁ ਬਚੀ ਹੈ
ਬਾਤ ਬਾਕੀ
ਕਿ
ਬੜੀ ਕਾਹਲ਼ ‘ਚ ਸੀ
ਬੇ-ਵਤਨ ਪਰਿੰਦੇ
ਬੱਸ ਚੋਗਾ ਚੁਗਿਆ
‘ਤੇ
ਉੱਡ ਗਏ

ਪਛਾਣ

ਜਦੋਂ ਅੱਖਾਂ

ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਤੋ

ਨਹੀਂ ਨਿਖੇੜਦੀਆਂ

ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਹੀ ਖੱਬੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ -

'ਮੈਂ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ , ਤੁੰ ਕੌਣ ਹੈ ਭਾਈ?'

ਝੂਠੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੇ

ਸੱਚੀਂ ਮੁੱਚੀਂ ਰੋਣਾ

ਜਾਂ

ਸੱਚੀ ਦਾਸਤਾਨ ਤੇ

ਝੂਠ ਮੂਠ ਡੁਸਕਣਾ

ਬੱਸ
ਐਵੇਂ ਐਵੇਂ ਹੀ ਲਗਦਾ ਹੈ

ਹੱਸਣ ਤੇ ਰੋਣ ਦਾ ਫ਼ਰਕ

ਹੋਰੂੰ ਹੋਰੂੰ ਝਾਕਦੀ ਹੈ

ਇੱਕ ਅੱਖ ਵੱਲ

ਦੂਜੀ ਅੱਖ